โดดเดี่ยวเดียวดายในท้องเล ลมพัดลมเพลอยมาไกล

เป็นแค่ขอนไม้ไม่มีทิศทาง ประคองตัวเองไปเหงาเหงา

กลางคืนเหน็บหนาวจนใจจะพัง ไม่เหลือความหวังอะไรเลย

วันหนึ่งน้องสาวลอยคอมา มือเจ้าไขว่คว้าขอนไม้เอาไว้

เพียงหวังในใจ พยุงให้รอยอยากส่งให้เธอไปถึงฝั่ง

พื้นดินทางนั้นยังรอคอย แรงเหลืออยู่น้อยจะไปอย่างไร

* หากมีเรือสักลำ แล่นมา ก็ขอให้เธออย่าช้า ขึ้นเรือนั้นไป


** เปรียบกับพี่เป็นแค่ขอนไม้ ต่อให้รักเจ้ามากพียงไหน

ผุพังไป พึ่งพาก็ได้ไม่นาน

เปรียบกับพี่เป็นแค่ขอนไม้ เกาะลอยคอให้เพียงข้ามวัน

แต่ฝั่งฝัน ขอเพียงให้เรือพาเจ้าไป

โดดเดี่ยวเดียวดายในท้องเล ลมพัดลมเพไปตามกระแส

ขอนไม้อ่อนแอจะไปไหนไกล พี่อยากให้จมไปด้วยกัน

ไม่ยอมให้ฝันเจ้าต้องสลาย เมื่อพี่จมหายให้เจ้ายังมีหวัง

ซ้ำ ( * ** ** )